zaterdag 18 maart 2017

18 MAART

Vandaag had Theo 57 moeten worden, op zaterdag, de dag waarop we alweer zo’n 13 jaar steevast  “Het Spui” indoken met Pim en Dick (respectievelijk broer en vader van Rick) om tot de conclusie te komen dat onze moyennes nooit meer zouden worden wat ze ooit geweest waren, maar dat het bier die pret aardig compenseerde. De laatste 5 jaar plaatste Pim af en toe zijn mobiel tegen een leeg bierglas en liet deze gericht op het biljart onze verrichtingen vastleggen. Vermoedelijk in de ijdele hoop iets geniaals te vereeuwigen. Dat heeft totaal enige uren aan beeldmateriaal opgeleverd, waarop ook Theo regelmatig in actie te zien is. Hier maakt Theo een paar aardige driebanders:


* filmpje is ook hier te zien

Het is onvoorstelbaar dat Theo er niet meer  is. Het besef dat het afscheid  definitief was, moet bij mij nog steeds volledig doordringen, hoewel ik daar toch praktisch dagelijks op een of andere manier mee geconfronteerd word. Na 24 jaar Gentse Feesten met Theo, sla ik dit jaar maar over en de traditionele week vakantie begin mei met de meiden en Theo, in het gehucht Najac aan de voet van de Montagne Noir, laat ik ook maar aan me voorbij gaan. 

Theo, een jaar of 10 geleden in Najac

Tijdens de bondswedstrijd vorige week hielp ik met nog ruim een uur bedenktijd  met 1 a  tempo gespeelde zet een straalgewonnen stelling om zeep in tijdnood van mijn tegenstander. Dat was met (teamleider) Theo erbij niet gebeurd. Hij had me in de wandelgangen gegarandeerd nog even gewaarschuwd niet mee te gaan vluggeren en op m’n handen te gaan zitten.

Er zijn trouwens opmerkelijke parallellen tussen Theo’s overlijden en het schaken. Theo ontving de diagnose maagkanker enige uren voordat hij met zijn broer Peter het Tata Steeltoernooi van 2015 zou bezoeken en hij overleed op maandag 23 januari tijdens een rustdag van het toernooi van 2017. Als schaker koos Theo zelf het moment van opgave. Als de situatie uitzichtloos is geworden en zelfs de kleinste schwindelkansjes verdwenen zijn, ga je de gifbeker niet leegdrinken tot het onvermijdelijke mat. Dat was bovendien letterlijk een gruwelijk stikmat geworden. De berustende en opgewekte wijze waarop Theo op zijn laatste dag afscheid nam van collega’s, vrienden en familie maakte diepe indruk op me en ik hoop daar t.z.t. een voorbeeld aan te mogen nemen.

Ik herinner me dat het Theo was die mij een dikke 40 jaar geleden het stikmat voor het eerst liet zien, door ermee van mij te winnen. ”Nu ga je mat” zei Theo. Ik keek even naar het bord of ik iets gemist had en antwoordde “Jij bent gek” en stond 3 zetten later mat.

Theo geloofde volstrekt niet in een hiernamaals of nog gekker, in ronddolende geesten, dus het heeft weinig zin, maar toch postuum nog gefeliciteerd met je verjaardag Theunis!  Pim en ik zullen er straks in de kroeg een biertje op pakken.

Hans

Geen opmerkingen:

de Wijker Toren - Rokado : 3 - 5

Afgelopen zaterdag was alweer de laatste ronde van de KNSB-competitie. Op het spel stond alleen nog een 3e of 4e plek in de eindrangschi...