Historische ratinghoogte Rokado!

Voordat Rick hier een ongetwijfeld smeuïg verslag plaatst van de heroïsche bekeroverwinnig op Chess, wil ik nog even melding maken van het feit dat Rokado op maandag 5 november 2007 opnieuw een grens overschreden heeft: Rokado speelde namelijk met de hoogste GEMIDDELDE rating ooit: om precies te zijn 2049½, afgerond 2050.
Hans (2087), Frank (2065), Marco(2034) en Rick (2012) zorgden voor deze mijlpaal, waarbij bovendien alle spelers een rating van boven de 2000 hebben, zodat je over een zeer gelijkmatig niveau kunt spreken.
Rick tegen Mersch, op weg naar 2100?

Met een gemiddelde rating van 2050 slaan schaakteams in de 2e klasse KNSB geen slecht figuur. Nu moet ik er natuurlijk wel bij vertellen dat het daar om 8-tallen gaat en dat Rokado wat dat betreft nog wat versterking nodig zou hebben, maar het is toch wel een feitje om even bij stil te staan, vooral als je bedenkt dat het hier gaat om een Nieuw-Beijerlandse dorpsvereniging!
Het winnen van de RSB-beker gaat zo langzamerhand een gewoonte worden met deze spelers, wat zou er mogelijk geweest zijn indien Rokado met de sterkste bezetting tegen Rijswijk gespeeld had? Zowel Frank als Marco ontbraken tijdens deze wedstrijd en werden vervangen door Leo Rietveld (1942, ook niet slecht) en iemand die momenteel aan 't uittesten is hoe 'het schaakt' zonder te rokeren.
Ik durf wel te stellen dat Guillermo van Jole trots zou zijn geweest als hij geweten zou hebben hoe het met 'zijn Rokado' gegaan is de afgelopen dertien jaar!

P.S.
Uit het verslag van Rick (hierboven) maak ik op dat er toch enig overleg geweest is tussen Hans en Marco. Dat klopt, ik heb ze samen zien smoezen, maar volgens mij was dat op het moment dat Marco nog zeer stevig stond. Bij de partij van Hans was het lange tijd de vraag of hij, na zijn gebruikelijke stukoffer, wel voldoende compensatie had tegen de sterke Burgerhout.
Wij, Theo en ik dus, hadden ondanks ('dankzij' mag ook) de consumptie van enige Brand biertjes nog voldoende overzicht en inschattingsvermogen om te kunnen concluderen dat Marco voor zijn doen idiote risico's nam toen het al lang niet meer nodig was.
Normaal gesproken is Marco de echte Rokado-teamcaptain die langs de borden wandelt, alle stellingen in zich opneemt om ploeggenoten vervolgens fijntjes te laten weten dat "remise" voldoende is, of "dat je voor de winst moet gaan". Je zou ook kunnen zeggen dat als er één is die geen risico's neemt als de teamwinst met een remise gegarandeerd is, het Marco wel is. Marco, voordat hij op wilde avonturen ging

Maar deze avond twijfelden wij ernstig aan het onderlinge overleg, want nadat Hans zijn stuk geforceerd terug won, en hij en z'n tegenstander, moegestreden, lieten blijken dat zij de veilige remisehaven niet meer wensten te verlaten, ging Marco een knotsgekke winstpoging doen. Er was geen tijd meer om hem te waarschuwen omdat hij niet meer achter zijn bord vandaan kwam.
Het ging ongeveer zo (jaja, ik leg deze gebeurtenis vast voor het nageslacht!): terwijl Hans de stand zeker op 2-1 voor Rokado zou brengen, offerde de tegenstander van Marco de kwaliteit zodat hij een soort eeuwig schaak kon forceren. Als je de hele partij minder staat dan ben je daar natuurlijk blij mee. Marco had dus rustig remise kunnen nemen, maar om finaal onduidelijke redenen dacht hij de partij te moeten gaan winnen, en dus koos Marco voor de enige overblijvende voortzetting met een kans daarop: hij ging in op een stelling met twee torens en een paar pionnetjes tegen dame en paard! In materieel opzicht stond hij daarmee gewoon 'achter', maar voor winstpogingen moet je wat over hebben, nietwaar?
Marco verloor zijn pluspionnen, maar dankzij een briljante inschatting had hijzelf de b-pion van zijn tegenstander verschalkt. Vervolgens deed Marco het enige wat de remise zou kunnen bewerkstelligen, hij offerde de kwaliteit en kreeg een eindspel van twee verbonden vrijpionnen, gesteund door zijn overgebleven toren, tegen een dame. De koning van Marco stond perfect zodat de dame niets anders kon doen dan belachelijke schaakjes geven.
Van 'pionnen tegenhouden' of 'zelf opstomen met pionnen' kon geen sprake zijn en dus moest Marco's tegenstander de royaal aangeboden remise accepteren. Zo ging het in feite op deze gedenkwaardige avond en dus had ik als schreeuwerig opschrift voor dit stukje misschien wel "Met historische ratinghoogte naar hysterische zege" moeten gebruiken.
Maar laat ik de boel maar houden zoals 'ie is en verder met spanning afwachten welke beweegredenen Marco gehad heeft bij zijn 'avontuurlijke' beslissing.

Rijswijk maatje te groot voor Rokado

Het KNSB-team van Schaakgenootschap Rijswijk was afgelopen vrijdag duidelijk te sterk voor ons. Met een geïmproviseerde opstelling, in verband met het ontbreken van Frank en Marco (nee jongens, we verwijten jullie niks hoor:)), hebben we er nog het beste gemaakt. Dat het eindresultaat uiteindelijk op een minimaal verlies van 2,5-1,5 in ons nadeel uitdraaide, was echter niet anders dan geflatteerd te noemen.
Schaakgenootschap Rijswijk is een sterke vereniging. Het eerste speelt in de 3e klasse KNSB (in een poule met onder andere onze vrienden van Moerkapelle) en heeft daar na twee speelrondes de leiding stevig in handen met twee gewonnen wedstrijden. Er was dus alle reden om deze tegenstander serieus te nemen.
Op het eerste bord mocht Hans het opnemen tegen veruit de sterkste speler van Rijswijk: Rob van Helvoort (in het bezit van een imposante rating van 2217). In een tweesnijdende Grunfeld-Indiër besliste zwart de partij met een aardige combinatie in zijn voordeel. 0-1 voor Rijswijk.

Wit: Hans
Zwart: Rob van Helvoort
Nieuw-Beijerland 26 oktober 2007

Stelling na 18 Txd7,...

18... Tad8 19. Txd8 Txd8 20. d5 a5 21. Dc1 a4 22. Dc7 Tf8 23. Dxe7 Db2 24. d6 a3 25. d7 Lf6 26. De8 a2 27. Lh5 a1=D 28. Lxf7+ Kg7 29. Lh5

Stelling na 29. Lh5,...

29..,Dxf2+! 30. Kxf2 Ld4++ 31. Ke2 Dxf1+ en 0-1

Ikzelf speelde op het tweede bord met zwart tegen Alexander Cupido (2088, ook niet gek en net als Hans en Theo een Gent-ganger). Zoals bekend ben ik geen theoriekenner, dus op het nadrukkelijke verzoek van de wit-speler om in te gaan op zijn Morra-gambiet , paste ik beleefd. Mijn 3…, d3 werd dan ook begroet met een bijzonder diepe zucht en was kennelijk reden voor mijn tegenstander om aan het bier te gaan. De partij zelf was op zijn best niet onaardig. Al snel had ik (minimaal) gelijk spel bereikt in een wat duffe stelling, waarna wit toch ijzer met handen wilde breken. Nadat zijn aanval niet doorsloeg, had hij nog kunnen vluchten in een minder, remiseachtig eindspel, maar toen hij een te agressieve voorzetting koos waarbij zwart niet direct mat liep gaf hij het direct en te voorbarig op. Maar een punt is een punt: 1-1

Wit: Alexander Cupido (2088)
Zwart: Rick Ensering (1968)
Opening Siciliaans Smith-Morra gambit (B21)

1. e4 c5 2. d4 cxd4 3. c3 d3 4. Lxd3 Pc6 5. f4 d6 6. Pf3 g6 7. O-O Lg7 8.Pa3 Lg4 9. h3 Lxf3 10. Dxf3 Pf6 11. Pc4 O-O 12. g4 d5 13. Pd2 dxe4 14. Pxe4 Tc8 15. Pxf6+ Lxf6 16. Lc2 Pd4 (gewoon niet gezien door wit) 17. Dd3 Pxc2 18. Dxc2 (vergezeld van een remise-aanbod) Ld4+ (Na korte ruggespraak met Hans: Nee, dank u, we spelen nog even door) 19. Kh1 Dc7 20. Dg2 Lg7 21. Le3 b5 22. Tae1 a5 23. f5 b4 24. cxb4 axb4 25. Lg5 Tfe8 26. Df3 e6 27. Tc1 Da7 28. Le3 Dxa2 29. fxg6 fxg6 30. Df7+ Kh8 31. Tc7
Stelling na 31 Tc7,...

31...Dd5+ (vooral niet Dxb2. 32 Lh6, Tg8 33 Lxg7 en uit) 32. Kg1
De5 33. Lf4 Dd4+ 34. Tf2 Tf8 (Dit leek me beter en vooral veiliger dan Df6. Na bijvoorbeeld Dd7 gevolgd door 35..., Tcd8 36 Db5 krijgt wit dreigingen als Txg7) 35. Lh6? (aangewezen hier is gewoon Txc8 gevolgd door Dxe6 met een remiseachtige stelling, maar wit wilde meer, veel meer) 35..,Txc7 en direct opgegeven. Dit verbaasde mij nogal omdat wit gewoon kan afwikkelen naar een eindspel met een pion minder: 36 Lxg7, Dxg7 37. Dxf8, Dxf8 38 Txf8, Kg7 39. Tf2, b3...Moeilijk, mogelijk verloren maar in ieder geval een poging waard. Niettemin: 0-1


Op bord 4 kwam Theo er met zwart vervolgens werkelijk geen moment aan te pas tegen zijn langharige, jonge tegenstander Michaël van Liempt (rating 1751 - en afschrikwekkend gehuld in een trui van de groep The Cradle of Filth), en moest de vlag al na 24 zetjes strijken:

Wit: Michael van Liempt
Zwart: Theo
Opening: een soort aangenomen damegambiet

1.Pf3 Pc6 2.d4 Pf6 3. c4 e6 4 Pc3 d5 5. e3 a6 6. Ld3 Pb4 7. Le2 dxc4 8. Lxc4 b5 9. Le2 Lb7 10. O-O c5 11. a4 bxa4 12. Pxa4 cxd4 13. Pxd4 e5 14. Pf3 Pd7 15. Ld2 Lc6 16. Tc1 Lb5 17. Lc4 Lxc4 18. Txc4 Tb8 19. Lc3 f6 20. Dd2

Stelling na 20 Dd2,...

20..,Pa2? 21. La5 De7 22. Td1 Tb7 23. Tc8 Kf7 24. Dd5+ 1-0



De langste partij van de avond werd gespeeld door Leo Rietveld op bord 3 tegen Roel Leezer (2007). Leo had “iets gemist in de opening”zoals hij het zelf zei en wat er voor hem resteerde was niets anders dan een hele avond vechten tegen de bierkaai. Toen de andere partijen al lang voorbij waren, iedereen al aan het bier zat en Leo bij de stand 1-2, in ons nadeel, nog steeds glad verloren stond (eindspel zonder dames met twee of drie pionnen minder) bood hij brutaalweg gewoon remise aan. Tot Leo’s verbazing werd dit aanbod door zijn tegenstander direct geaccepteerd. Daarmee werd helaas ook onze uitschakeling in de KNSB-beker bezegeld.
Maar niet getreurd, deze uitslag was min of meer ingecalculeerd. De wedstrijd tegen de KNSB tegenstander was een welkome ervaring. Het kampioenschap in de promotieklasse en de RSB-beker zijn dit jaar de resterende doelen waar we ons nog steeds op kunnen richten.

Voor een verslag van deze wedstrijd bezien door de ogen van onze tegenstander: sgrijswijk

Tenslotte een door Kees vastgelegde impressie van de wedstrijd in een filmpje:

Rokado door topborden langs Charlois Europoort!

In lijn met de onderlinge resultaten van de afgelopen jaren, heeft Rokado ook afgelopen vrijdag, tijdens de ouverture van de RSB-Promotieklasse 2007-2008, Charlois Europoort weer afgetroefd. Het tweede team van de club uit Rotterdam-Zuid was weliswaar met een bijzonder sterke afvaardiging (gemiddelde rating: 1975) naar het verre Nieuw-Beijerland afgereisd en had daarmee dus weinig twijfel laten bestaan over haar serieuze bedoelingen voor die avond. Maar Rokado (gemiddelde rating 1912, ook niet slecht toch?) toonde zich daardoor echter niet bijzonder geïmponeerd. Met name door een topprestatie aan de hoogste borden (we scoorden op de eerste vijf borden maar liefst 4,5 punt!) slaagden we er in om de wedstrijd met minimaal voordeel in ons voordeel te beslissen.

Redelijk geruisloos verloren Murphy, Peter en Leo Rietveld hun partijen aan de borden 8,7 en 6. Gezien het ratingverschil niet erg verrassend. Daartegenover stond natuurlijk de al eerder behaalde heroïsche overwinning van Leo1 tegen Uittenbroek. Hans herstelde daarna het evenwicht enigszins door John Leer in een vlotte aanvalspartij te overmeesteren. Marco maakte, mede met het oog op de stand in de nog resterende partijen, remise met Peter Kemner. Rick moest tegen Jesus Canedo de partij tot het bot uitspelen om het punt om het droge te halen (zie partij). Met enig geluk slaagde hij daarin ook. De matchwinner werd Frank, die in een partij met wisselende kansen uiteindelijk Carel Vredenborg bedwong.
Einduitslag: 4.5-3.5 voor Rokado! Voor ons dus een vliegende start in de promotieklasse, maar voor Charlois als titelfavoriet ongetwijfeld een bijzonder bittere pil!

N.B: Dus, Gijsbert: geen 8-0 voor Charlois en ook geen 7-1, maar 4.5-3.5 voor Rokado :). Toch willen we de aardige gasten van Charlois voor het vervolg van de competitie succes wensen (zolang ze maar geen kampioen worden...).

Mijn partij van die avond:

Wit: Rick Ensering (1968)
Zwart: Jesus Canedo (1965)
Nieuw-Beijerland 19 oktober 2007,

1. d4 Pf6 2. Pf3 g6 3. c4 Lg7 4. Pc3 O-O 5. Lf4 d6 6. h3 (een redelijk ongevaarlijk variantje van het Koningsindisch voor zwart bij juist tegenspel, maar voor iemand als ik die weinig aan theorie doet is het prettig spelen met name wanneer je wat spel krijgt op de damevleugel) c6 7. e3 Pbd7 8.Le2 De8 9. O-O e5 10. Lh2 De7 11. b4 Pe8 12. b5 f5 13. bxc6 bxc6 14. Da4 e4 15. Pd2 c5 16. Pd5 Dg5 17. Pb3 cxd4 18. Lf4 Dh4 19. exd4 Pdf6 (verliest geforceerd een stuk, maar het is niet zo makkelijk als het lijkt) 20. Dc6 Tb8 21. Lg3 Dg5 22. Pe7+ Kh8 23. Pxc8 f4 24. h4 Dh6 25. Lh2 Dxh4 26. c5 (g3 is slecht wegens Dh3, en Pxd6 faalt vanwege Tb6) Pg4 27. Lxg4 Dxg4 28. Pxd6 f3 29. Lg3


Stelling na 29 Lg3...

29..., e3 30. Pxe8 Tbxe8 31. fxe3 (Jesus gaf gxf3 aan: 32 exf2, Kxf2. 33 Lxd4+, Pxd4 34. Dxd4+ Kg2 35 Tb2 maar ik vertrouwde deze variant achter het bord niet bepaald) 31... Dxg3 32. Txf3 Txf3 33. Dxf3 Dxf3 34. gxf3 Txe3 35. Rc1 (Kf2 was wel zo eenvoudig: 35...Td3 36 Tc1 en wits koning komt eerder dan de zwarte) Txf3 36. c6 Tf8 37. d5 Le5 38. Te1 Lc7 39. Kg2 Td8 40. Te7 Lb6


Stelling na 40...Lb6

41. c7 (beter is Td7 omdat zwart niet kan nemen vanwege Pd4 op de volgende zet en daarna Pc6 met winst. Wit houdt nu wel erg weinig materiaal over) Lxc7 42. Txc7 Txd5 43. Txa7 h5 44. Kf3 h4 45. Kg4 g5 46. Tc7 (dit lijkt inderdaad beter dan direct Ta5, omdat het witte paard nu direct naar de ideale velden kan springen) Kg8 47. Tc5 Txc5 48. Pxc5 Kf7


Stelling na 48...Kf7

49. Pe4 (ik moet bekennen dat ik tijdens de partij geen idee had of dit zou winnen voor wit of dat het remise zou lopen. Het probleem is namelijk dat het witte paard eerst één van de zwarte pionnen onschadelijk moet maken (om de witte koning te ontlasten) en vervolgens als de donder terug moet om de afgelegen a-pion te dekken. Achter het bord kon ik dit niet direct overzien en in feite deed ik intuitief dus maar wat. Ik vond het daarom grappig dat Hans na afloop serieus vroeg: had je dat nou allemaal uitgerekend?) Ke6 50. Pxg5+ Kd5 51. Pf3 Kc4 52. Pd2+ Kb4 53. Pb1 en Jesus speelde nog een aantal zetten door vanwege de patgrappen die erin zaten en omdat er nog op het bord van Frank gespeeld werd en de einduitslag daarom nog niet vaststond, maar gaf toen toch op: 1-0. Een aardig potje!

De partij van Hans:

John Leer - Hans v/d Linden
1. d4 d5 2. Lg5 h6 3. Lh4 c6 4. e3 Db6 5. b3 e5 6. Pf3 e4 7. Pd2 Pd7 8. c4 Pe7 9. f3 Pg6 10. Lf2 Pf6 11. c5 Da5 12. a3 Le7 13. b4 Dd8 14. Pc3 0-0 15. fxe4 dxe4 16. Pd2xe4 Pg4 17. Le2 Pxf2 18. Pxf2 Lg5 19. Dd3 Te8 20. Pfe4 f5 21. Pxg5 Dxg5


Stelling na 21...Dxg5

22. Kd2? (Pd1 en wit kan de boel nog bij elkaar houden, maar John had inmiddels niet meer dan een minuutje op de klok.) f4 23. Pe4 fxe3 24. Kc3 Dh4 25. Lf3 Pf4 26. Dxe3?? (Niet best, maar ook de stelling na bv Dc4 Le6 27. Df1 Pd5 is geen feest) 26..,Pd5 0-1


(wordt ongetwijfeld nog vervolgd - partijen met opmerkingen zijn zoals bekend altijd welkom)

Rick

Walter Browne

Degenen die van plan zijn om in januari een bezoek aan Wijk aan Zee te brengen, lees voor een sfeertekening van vroeger het volgende artikel eens op de RSB-site: 09-10-07: Herinneringen aan IGM Walter S. Browne (door Willem Platje).
Ik schrok even toen het las, zo van "hij zal toch niet dood zijn?"
Gelukkig, hij leeft nog gewoon door, Willem geeft gewoon even een aardige sfeertekening uit die tijd. Voor mij is dit extra leuk, omdat ik er in datzelfde jaar ook bij was, net als een jaar eerder trouwens.

Browne vroeger

Walter Browne was in die tijd een schaakheld voor me. Niet alleen vanwege zijn speelstijl, maar in de eerste plaats omdat het een genot was om te zien hoe deze gozer achter het bord zat. Wat Jimmy Connors destijds was voor het tennis, dat was de langharige Amerikaan Walter Browne voor het schaken.
Fischer was begin 1975 trouwens nog wereldkampioen, maar omdat hij niet meer speelde hadden wij, jeugdige schakers, nieuwe helden nodig. Willem Platjes geeft een gedetailleerde beschrijving van de houding van Walter achter het bord, dus daar hoef ik niets aan toe te voegen.

Browne een paar jaar geleden

Rest mij om datgene te benadrukken waardoor Browne wèrkelijk het middelpunt was: hij kwam altijd in tijdnood. En als ik zeg tijdnood dan bedoel ik ook tijdnood. Regelmatig moest Walter zijn laatste, pak 'm beet, 20 zetten doen in minder dan 2 minuten; dat was meer regel dan uitzondering in elk geval. Iedere toeschouwer begaf zich op een gegeven moment zo dicht mogelijk in de buurt van het schaakbord waar Browne zijn zetten wegramde, dat was schitterend om te zien: haalt 'ie het of haalt 'ie het niet? Vrijwel altijd haalde hij het. Dat hij daarbij ook nog ijzersterke zetten deed was natuurlijk mooi meegenomen, er zat immers geen prutser achter het bord maar een topgrootmeester.
Willem beschrijft in zijn sfeertekening de partij van Browne tegen de sterke Rus Furman. Wat is het dan leuk om, bijna 33 jaar later, deze partij van het internet te kunnen plukken en even na te spelen. Ik heb genoten!

Omgaan met agressieve Marokkanen

Terwijl Leo nog nagenietend in de zevende hemel zweeft na zijn glorieuze overwinning aan het tweede (!) bord tegen de praatjesmakers van Charlois Eur. (1-7 voor Charlois wordt het toch..mu ha ha), nu even iets anders. Het volgende heeft verder niets met schaken of Rokado te maken. Maar komisch is het wel. Aan het woord in onderstaand filmpje is een Rotterdamse (ex-) junk die vertelt over zijn recente aanvaring met een groepje agressieve Marokkaanse jongeren. Let met name op de bizarre ontknoping, juist wanneer je denkt: nu gaat hij die Marokkaantjes echt op hun plaats zetten, verliest hij zich opeens in een machteloze, ongecontroleerde scheldkannonade. Briljant, ik blijf hier naar kijken.