Rokado moeizaam langs Rotterdam 3

In de 3e ronde moest het dan gebeuren in de thuiswedstrijd in de Hoeksteen. Met Rex in plaats van Theo waren we eindelijk weer eens op oorlogssterkte.
Een overwinning was hard nodig om de aansluiting met de middenmoot weer op te pakken. Hetzelfde gold voor SO Rotterdam 3, een goed team met enkele ervaren KNSB-spelers aan de topborden.
Na een klein uurtje spelen zag het er niet best uit: Peter had op bord 7 met zwart verzuimd te rokeren en zijn koning kwam in zwaar terecht door een witte loper op a3 en een paard dat naar d6 ging springen. Groot materiaalverlies kon niet uitblijven en een wel heel snelle nul werd zijn deel.
Rex op bord 4 met zwart kreeg al vroeg in de opening een stukoffer op f7 voor zijn kiezen en leek in een onoplosbaar wespennest terecht te zijn gekomen met een loper op c4 een toren op h1 en een naar voren snellende witte h-pion. Hij ging lang de denktank in om een uitweg te vinden.
Hans op bord 6 met zwart leek geruisloos positioneel weggeschoven te worden op de damevleugel en moest tot overmaat van ramp ook nog eens een kwal geven. Met 0-3 in het vooruitzicht en op de overige vijf borden nergens beslissend voordeel beloofde het een zeer zware avond te gaan worden.
Het tij kantelde toen Hans pardoes een stuk cadeau kreeg en de partij geruisloos uitschoof.
Rex wist op de een of andere manier stand te houden en ook de achterstand in tijd weer in te lopen.
Bij Rick op bord 5 met wit eindigde de partij na harde strijd uiteindelijk in remise. Ergens wist hij een kwaliteit te winnen maar behield zijn tegenstander gevaarlijke tegenkansen. Uiteindelijk kon geen van beiden beslissend voordeel krijgen.
Leo zat toen op bord 8 met wit in een toreneindspel met minus pion te vechten voor remise. Gewoontegetrouw had Leo er in de opening maar weer eens een pion tegenaan gegooid in ruil voor initiatief. Zijn tegenstander verdedigde zich de hele partij nauwkeurig en ondanks de complicaties ging het richting einspel. Daarin bleek de minuspion doorslaggevend en derhalve een 1,5 -2,5 achterstand.
De overige partijen werden in tijdnood beslist. Ben op bord 5 met wit had zijn partij rustig opgezet en langzaam maar zeker voordeel gekregen, wat resulteerde in een gunstige materiaalverhouding van paard+loper tegen toren. Het vervolg bleek verre van makkelijk, maar met het verstrijken van de tijd vond de zwartspeler niet de beste verdediging en na nog wat pionnenverlies was het wel bekeken.
Marco had op bord 2 met wit al snel na de opening een ruimtevoordeeltje en door het te laat komen van zijn tegenstander een prettig tijdvoordeel. In het middenspel kwam zwart goed terug. Marco gooide er een pion tegenaan in ruil voor een sterk paard op d5 en kansen tegen de op de tocht staande koning op g7. In de vele complicaties en met vrijwel geen bedenktijd meer offerde zwart een kwaliteit, waarbij wit echter een tegencombinatie had die de partij op slag besliste.
Op bord 1 besteedden zowel Frank met zwart als zijn tegenstander veel tijd in een theoretische stelling. Het evenwicht werd lang niet verbroken, totdat Frank ergens in wederzijdse tijdnood een pion meesnoepte. Door de ongelijke lopers leek het evengoed remise te worden maar ergens moet wit de verdediging gemist hebben.
Rex was uiteindelijk in een eindspel terecht gekomen met 2 pionnen minder, maar toonde weer eens aan dat snelschaken zijn specialiteit. Met beide vlaggen op vallen gingen alle stukken van het bord en K tegen K is nu eenmaal remise.

Een zwaarbevochten 5-3 overwinning. In januari wacht de uitwedstrijd tegen het sterke Erasmus.

Ben tegen C. Schoolenberg

Marco en Frank aan het einde van de avond

idem

Rex sleept remise uit het vuur tegen Schroeder

Marco

Op de site van Rotterdam staat ook een verslag

Verslagje Shah Mata – Rokado

19:00 uur De aardappels kookten nog toen er telefoon ging. Matthias een goede vriend van me, zijn avondles was vervallen, of hij kon langskomen. Leuk dacht ik, best lang geleden dat we elkaar gezien hadden. Kon ik hem mooi mijn schaakpotten van de laatste tijd laten zien.
Na het telefoontje snel terug naar de keuken. Er stonden ook twee slibtongetjes te braden. Die moesten snel gedraaid. TRRRing verdorie weer telefoon, Matthias weer? Nee Hans?!

Ha Hans, what’s up? ‘Kan Sander even zijn broodje bij jou opeten??? Ik begreep er niets van. Da’s goed, maar en dan? ‘Daarna rijden we door naar het schaken!?’ Het schaken?? Ik ben aan het koken man. Ik kan helemaal niet schaken. Ik ben net geopereerd (4 dagen ervoor) en moet rusten.
‘Dat kan niet, we hebben al 4 uitvallers’
Marco, Frank, Rick en Rex kunnen allemaal niet spelen!? Pfff dacht ik.
19:10 uur, Ding! Deurbel, daar waren ze al.
Snel errepels afgieten, peeën ook. Tijd om de vis te ontgraten was er niet meer.
Dat was dus niet met het normale bestek eten, maar met de opscheplepel alles tegelijk naar binnen scheppen. Hm, eten van 90° C smaakt beduidend minder dan als het wat is afgekoeld. Nou half 8 en wij de deur uit, het eten was nog amper door mijn strot en de vis had niks om in te zwemmen, geen tijd gehad voor een lekker glaasje wijn erbij.

Al met al met een ernstig verzwakt team naar Rotterdam. Onderweg waren er ook nog allerlei opstakels waardoor we een minuut of 5 te laat waren. Eén ding is zeker de auto naar Breda ging terug met 100% score.

Hier onder staan de opstellingen

Shah Mata 1 1888 - Rokado 1 1827 4½ - 3½

1. Klaas de Ruijter 1710 - Jos Visser 1 - 0
2. David Mesman 1893 - Sander Boogaard 2067 0 - 1
3. John la Gordt Dillie 1865 - Leo Rietveld 1844 0 - 1
4. Roel Warnik 1935 - Ben Boog 2044 ½ - ½
5. Bram Steijn 2007 - Hans van der Linden 2043 0 - 1
6. John Onderdelinden 1877 - Theo Zoetemeijer 1707 1 - 0
7. Rene de Lange 1909 - Peter Luijendijk 1733 1 - 0
8. Theo v/d Sluis 1911 - Hans v/d Linden 1354 1 - 0

U ziet het een nipte nederlaag, die zomaar een 4-4 had kunnen zijn.
Nadat ik gewonnen had stond het 3-3. Zowel Theo als Ben waren nog aan het spelen.
Ben had tot nu toe remise uit de weg gegaan. Ik dacht we moeten niet nog eens gelazer met wel of niet remise genoeg hebben en ging kijken hoe Theo stond. Tamelijk remise, hij was bezig met eeuwig schaak te geven en had bovendien iets meer tijd. Ik vroeg aan Hans kan ben remise nemen? Ik zelf dacht van wel, Hans ook. Ik naar Ben: ja mag remise nemen. Hij biedt het aan, (ik had geen flauw idee hoe het bij hem stond) ondertussen speelt Theo de enige schaakzet die hij niet mocht spelen. Nu kon de Onderdelinden zijn dame er plots tussen zetten en het was meteen uit, want nieuwe schaakjes waren er niet meer, omdat Theo zijn koning en dame in één lijn stonden. Het nieuws van deze plots overwinning drong bij de tegenstander van Ben door en aangezien die nog niet gezet had, gold het remiseaanbod nog. Het schijnt dat nu Ben materiaal ging winnen. Het is toch wel bizar.

Ook bizar was mijn pot.

1.e4 e6 2.d4 d5 3.Nc3 Bb4 4.a3 Bxc3+ 5.bxc3 dxe4 6.Qg4 Nf6 7.Qxg7 Rg8 8.Qh6 c5 9.Ne2 Nc6 10.Bg5Rg6 11.Qh4 cxd4 12.Nxd4 Nxd4 13.cxd4 Qa5+ 14.Bd2 Qd5 15.Rb1 Bd7 16.Rb4?! hier begin ik te knoeien.. Rc8 17.Be2 a5 18.c4 Qxd4 19.Rxb7 Qa1+ 20.Bd1 het ziet er belabberd uit en dat is het ook .. Bc6 21.Rb3 hoezo verkrampt .. Rd8 22.Ke2 it can’t get any worse  .. Qd4! 23.Qf4 Qxc4+ 24.Ke1 Nd5 25.Qe5 Rxg2 26.Rb8 e3?? 27.Qh8+ mat volgt snel
Dus hier hebben we wel een punt cadeau gekregen, dat dan weer wel.

Don Leo

Rokado moeizaam langs 3-Torens

De eerste bekerwedstrijd van het seizoen stond vrijdagavond op het programma in Berkel en Rodenrijs tegen de plaatselijke 3-Torens. We waren vooraf door Jos gewaarschuwd dat deze vereniging recentelijk versterkt zou zijn met oud Volmac I-speler Jan de Wit en Johan Quist, jongens die echt kunnen schaken.
Het plan was simpel, Frank zou tegen De Wit wel kans hebben en Leo zou Quist met een van zijn vertrouwde gambietjes bij de strot grijpen. Als Ben en ik gewoon zouden winnen, hadden we toch een aardige kans. Maar helaas bleken beide toppers afwezig te zijn en wellicht dachten we daarom onbewust iets te licht over de wedstrijd, want het verliep niet bepaald vlotjes.
We begonnen goed met een snelle overwinning van mij op bord 4 (Bord 4?? Jaja, bij Rokado gaat de indeling standaard op rating om elke vorm van gezeik te vermijden en wordt het begrip “talent” bij de opstelling totaal buiten beschouwing gelaten, vandaar). Ronald Damhuis haalde zijn loper van de goede diagonaal en verloor materiaal.

Ronald Damhuis- Hans van der Linden - Stelling na 21.Lb5-La4

21 ..Pe5 22.De2 Pc4 23.Lc1 Pb6 24.Lb2 Txc3 25.Lxc3 Dc7 0–1

Op bord 1 leek Frank goed te staan, maar een zwart paard op f4 was lastig en eigenlijk werd Frank daarna vrij kansloos in het eindspel weggezet. Een van Franks zeldzame nederlagen.
Ondertussen stond Leo wel heel goed. Zijn tegenstander kon zich tijdens de partij de weerlegging van Leo´s gambiet niet voor de geest halen en moest zonder tegenspel de aanval ondergaan.


Leo speelde hier nog even het volstrekt onnodige Kb8, waar Dxg3, Pf3 en f1D allemaal snel zouden winnnen, maar haalde enige zetten later het punt toch binnen.

(Ingekomen commentaar Leo: Hans heeft het diagram bijna goed, de witte loper staat niet op c4 maar al op e2. Daardoor heft de toren iets meer werking dan in het diagram. De tekst van Hans is wel goed, zelfs nu had ik me Kb8 kunnen besparen wegens de slotcombinatie 25 .. Dxg3 26 Txc5+ Kb8 27 T5c1 (er dreigde Dg1) Pf1! En nu zijn zowel de g als de h lijn open snel mat volgt.)

Ben tenslotte had met wit niet veel bereikt en kwam in een lastig dubbel paardeindspel steeds meer onder druk te staan. Bovendien had Ben aanzienlijk minder tijd, maar met nog een 2 minuten op de klok slaagde hij erin de stelling remise te houden. Een 2,5-1,5 overwinning derhalve.

Hans

N.B: Ook een vermakelijk verslag op de site van de 3-Torens

Domper tegen Dordrecht: 4-4

De seizoensouverture in de fraai verbouwde Hoeksteen (die helaas ook wel wat rumoeriger is) leverde Rokado gisteren niet meer op dan een puntendeling in de wedstrijd tegen het tweede team van Dordrecht.
Het eindresultaat was het gevolg van een gespiegelde bordscore: de eerste twee borden werden gedecideerd gewonnen, in wisselvallige partijen op de vier volgende borden was remise het resultaat terwijl de twee staartborden verloren gingen.

Onze meest recente versterking Ben Boog, van wie we dit jaar nog wel het nodige verwachten, was op bord vier het eerste klaar. Met wit had hij weinig uit de opening kunnen halen en stond bij het remiseaanbod van zijn tegenstander Ton Slagboom (1902) zelfs iets minder: remise.

Ben speelde een voorzichtige remise tegen Ton Slagboom. Op de voorgrond Jan Willem Versloot in de partij tegen mij.

Op bord vijf kwam Hans, die een tijdelijke rating-dip heeft, met zwart niet verder dan remise tegen een man die de laatste tijd heel wat schaaktoernooien afstruint: Johan van de Griend (1895). Ik heb de partij niet op de voet gevolgd maar ik begreep dat Hans wat kansjes op meer heeft laten liggen.
Rating-zwaargewicht Frank (2175!) zette zijn sterke spel van vorig jaar onvermoeibaar voort tegen Piet Pluymert (1990). Met gepointeerd spel en een prachtige petit-combinaison won hij materiaal en kon de partij vervolgens met nauwkeurig spel uitschuiven.

Marco won zijn witpartij op kenmerkende manier tegen Cor Oliemans (1816): namelijk zonder zijn tegenstander ook maar enige tegenspel te geven.

Marco won van Cor Oliebol Oliemans. Daarachter Frank tegen Piet Pluymert.

Op bord vier mocht ik met remise tegen Jan Willem Versloot (1965) uiteindelijk mijn handen dichtknijpen. Nadat ik eerder een veelbelovend initiatief op de damevleugel had verkwanseld, belandde ik in een dame-eindspel met een reeks pionnen minder. Versloot moest zich daarna gelukkig tevreden stellen met eeuwig schaak toen ik een van mijn laatste pionnen op het punt van promoveren had gebracht.

Theo had inmiddels van Conchita Dwars (1824) verloren. Lange tijd stond zijn zwarte koning weer eens in de branding op d7, maar ik had het idee dat het pas veel later in de partij fout voor hem ging.

Conchita Dwars maakte gehakt van Theo

Tussenstand na zes gespeelde partijen 3.5-2.5 voor Rokado met de partijen van Leo en Peter nog aan de gang. Het verloop en met name het slot van deze partijen was lichtelijk frustrerend te noemen. Allereerst was daar Leo. Na een enerverende partij had hij zojuist de winnende zet gespeeld die hem stukwinst zou opleveren. Hij had nog drie minuten voor de rest van de partij en zijn tegenstander Koppelaar (1852) een paar minuutjes meer.

Remise bij Leo

Het lullige was dat hij zijn winnende zet vergezeld had laten gaan van een remise-aanbod dat zijn tegenstander uiterlijk onbewogen maar inwendig ongetwijfeld juichend accepteerde. Toen Leo meteen vernam dat hiermee onze overwinning nog allesbehalve zeker was gesteld, ging hij mokkend in een hoek van de zaal zitten. Maar alles bleef wel heel. “Het mocht van Hans”- was Leo’s verklaring achteraf. Ik begrijp natuurlijk dat Leo na het debacle in Rokado’s slotwedstrijd van vorig jaar geen risico wilde nemen, maar in het vervolg wordt een wat effectievere onderlinge communicatie zonder meer op prijs gesteld.

Wat? Remise niet voldoende?? Dat meen je niet Hans!!

De partij die nog overbleef was die tussen Peter en Ben Sitton. Lange tijd was er niets aan de hand in stellingen met symmetrische pionnenstructuren waar werkelijk kraak noch smaak aan was. Peter kwam desondanks in de problemen. Zijn enige hoop was de ziedende tijdnood van zijn opponent Sitton (1843) die de laatste minuten zijn hand overdreven paniekerig boven het bord liet zweven om maar geen onnodige tijd te verspillen bij het uitvoeren van zijn zetten.

Peter met Sitton en zijn boven het bord zwevende hand

Ok, de stelling was slecht, maar het enige wat Peter hoefde te doen was zijn tegenstander door zijn vlag te stampen. Ik schatte in dat Sitton nog vijftien seconden overhad (een beetje moeilijk beoordelen op die fantastische analoge klokken van Rokado) maar het lukte Peter niet: met het zweet in onze handen moesten de toeschouwers zien hoe hij verstrikt raakte in een matnet waaruit geen ontsnappen meer was.

Tegen Th1 op de volgende zet valt niet zo gek veel meer te verzinnen

Sitton had ruim voldoende aan de hem resterende tijd om het pleit te beslechten. Eindresultaat 4-4.

Een frustrerend slot en een katerig gevoel na afloop van deze wedstrijd die ons een gelijkspel opleverde dat aanvoelde als een pijnlijke nederlaag. Over twee weken hebben we de gelegenheid om beter voor de dag te komen dan gisteren: we spelen dan in Rotterdam de tweede wedstrijd tegen Shah Mata (volgende week eerst nog wel de bekerwedstrijd tegen 3-Torens dat zich enigszins versterkt schijnt te hebben).

Rick

Schaakpraktijk

Rokado’s eerste competitie wedstrijd zit er over een paar weken aan te komen, dus het werd tijd voor enige schaakpraktijk na een zo’n half jaar van inactiviteit op dit gebied (op internet natuurlijk wel gespeeld, heel veel, maar dat gooi & smijtwerk nemen we niet serieus).
Gisteren deed ik daarom voor het eerst sinds tijden mee aan het rapidtoernooitje dat gisteren, de zonovergoten 15e oktober, bij mij in de buurt door het sympathieke SV Erasmus georganiseerd werd.
De bezetting gisteren was prima evenals de opkomst – een kleine 60 man, vergelijkbaar met het PK van de RSB van afgelopen augustus dat zolang het in Krimpen gehouden wordt de komende edities niet op veel meer spelers hoeft te rekenen.

De dag begon lekker toen ik in de eerste ronde van het bord gezet werd door Arend Bongers van RSR Ivoren Toren (1768). Het trieste was dat op zijn winst buitengewoon weinig af te dingen was.
Maar daarna kwam ik redelijk op stoom met vijf opeenvolgende punten tegen Weerts, Oliemans, Seeleman (niet onfortuinlijk), Pietrov (voor mij een novum: de eerste keer dat ik van hem won) en het jeugdtalent Joey Brokaar van Ashtapada.

In de laatste ronde werd ik met wit op het eerste bord gekoppeld aan de Armenier Levon Galoyan, een getructe speler die een tijdje terug Hans ook al dwars zat. Hij stond op 6 uit 6 en had al zijn partijen met opvallend gemak gewonnen, met daarbij ondere andere winst op Jos van der Kaap en de wat tegenvallende Leidse FM Ivo Wantola. Door het winnen van de onderlinge partij zou ik me kunnen verzekeren van gedeelde toernooiwinst (zij het dan met ietsje minder weerstandspunten) en een leuk geldprijsje (ik had mijn vriendin al een etentje bij Shabu Shabu in het vooruitzicht gesteld…moet je ook nooit doen.)

Het werd een behoorlijke partij waarbij ik met wit steeds iets beter kom te staan. Dat voordeel kan ik vasthouden met nog redelijk tijd over op de klok. Met paar handige zetten wikkel ik af naar een gewonnen eindspel, waarbij ik de K.O. voor het uitdelen heb. Met allebei nog zo’n drie minuten (van de oorspronkelijke 20 minuten) op de klok kan ik de killermove spelen, waarbij voor Galoyan weinig anders zou resteren dan opgave. Maar in plaats daarvan produceer ik een blunder die direct heel veel verziekt. Mijn Armeense opponent weet er wel raad weet mee, biedt nog remise aan wat ik weiger, en liquideert vervolgens mijn stelling bliksemsnel en feilloos. Ik verlies en sta met lege handen. Ga je toch met een k-gevoel naar huis.

Deze partij heb ik later nog, met enige weerzin, gereconstrueerd. Hier het slot:

Rick - Galoyan

Zwart heeft net 40...a3 gespeeld. Met het niet zo moeilijk te vinden (en er was nog tijd) 41. d7,... is de partij direct uit (41.., Ke7 dan 42. Tc8!). In plaats daarvan produceerde ik het affreuze 41 Lc4?, a2! 42.f4 a1D+ 43.Kh2 Txh3+! 44.Kxh3 Dh1+ 45.Kg3 De1+ 46.Kh2 Dh4+ 47.Kg1 De1+ 48.Lf1 La6 49.d7 Dxf1+ 50.Kh2 Dxf4+ 51.Kg1 Dxc7 en wit geeft op.

Wat is dat is toch? Het lijkt wel een soort hang tot zelfdestructie: wanneer je op het punt staat iets moois te bereiken er zich dan onbewust een kracht in mij manifesteert die er alles aan doet om juist datgene laten mislukken waarnaar je op zoek bent. Vorig jaar in het PK had ik een vergelijkbaar akkefietje tegen Harold van Dijk, de sterke speler van Krimpen.

Enfin, je kunt ook gewoon zeggen dat Galoyan (en vorig jaar van Dijk) op het moment supreme koelbloediger en beter was. Op zijn ongedeelde toernooiwinst was verder niets af te dingen.

Een verslag van het dit prima georganiseerde toernooi met alle uitslagen en standen is hier terug te vinden.

Galoyan ontvangt de envelop voor de eerste plaats van Jaap van Meerkerk

De tweede ronde in gang, overzicht van de speelzaal in bejaardentehuis Arcadia


Het was buitengewoon amusant te zien hoe Wim Lagendijk (1538) die zojuist volstrekt kansloos had verloren Jos van der Kaap (2198) na afloop van hun partij onnadrukkelijk de les begon te lezen. Ach, wat zijn 660 ratingpunten waard?

Rick