Schaken tegen kanker (3 april 2019)

Op een steenworp afstand van waar ik woon werd dit toernooitje gehouden. Voor het goede doel zullen we maar zeggen en voor mij als een soort herdenking van Theo, onze fantastische voormalige voorzitter, die inmiddels ruim twee jaar geleden het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde.

Het was een tijdje geleden dat ik een toernooi speelde, maar dit was zeker de moeite waard. Ronald Mohrke deed het perfect als wedstrijdleider (en als drijvende kracht van dit toernooi). En ik vond het ook wel aardig om Bert Heemskerk weer eens te zien en te constateren dat hij nog even goed kan spelen als vroeger (zo versloeg hij in de laatste ronde overtuigend Gert Timmerman, voormalig kampioen van de RSB, en won zo de 1e prijs in de B-categorie :))

Een soort verslag is hier te vinden.

Rick

Herkent u deze nog?

Steven kwam ergens toevallig wat dia's tegen. Daarbij ook enkele opnames van het oude Rokado uit de tijd dat het nog usance was om keurig netjes in pak en met stropdas op de clubavond te verschijnen. Onze schaakvereniging was nog niet aan zijn opmars begonnen en tientallen jaren verwijderd van de kwaliteitsboost door de Brabantse oproepkrachten. Het speelde destijds in de laagste regionen van de onderbond (ook wel: het Dal der Kneuzen), waar het zich pas jaren later definitief aan ontworstelde.  

Hij heeft die dia's omgezet naar een aantal mooie foto's. Prominent aanwezig zijn hieronder Jaap Kurvink, Kees van der Linden (vader van Marco), Bas van der Ent, heer van Jole aangevuld met een aantal figuranten.  

Een foto die om een onderschrift vraagt! Kees van der Linden heeft het woord. Kijk naar het schuldbewuste schouderophalen van Jasper Versendaal die op 't punt staat te vertrekken.  Jan de Jong die zo geboeid luistert dat hij zijn sigaret vergeet aan te steken en rechts Jaap Kurvink die ongetwijfeld ook een duit in het zakje zal doen.

Een breed grijnzende Kees van der Linden

Reinier van Bochove (als ik het goed heb) tegen de solide Bas van der Ent. Jasper Versendaal actief  op het belendende bord.

Verbazing en vooral opluchting  bij Bas van der Ent. Achter hem doen dhr. van Jole en Flier een poging de situatie op het bord te doorgronden.

Murphy

Zeven (7) gewaardeerde ex-teamgenoten maken zich op dit moment op voor de eerste wedstrijd van een nieuw schaakjaar. Een jaar met ongetwijfeld weer veel moeizaam, talentloos getob achter het bord. 

Onverdraaglijk is die dwanggedachte: je hersenen tot het uiterste afpeigeren en dan toch maar de -5 (of als je met zwart speelt de +5) variant kiezen terwijl je tegelijkertijd weet dat er thuis een engine is die in fracties van een seconde wél de kant en klare stellingsoplossing in de aanbieding heeft.  Het is een soort gedachte die mij achter het bord keer op keer in zijn verlammende greep nam. Je zou zeggen: zet je er gewoon overheen. Zie het schaken zoals het bedoeld is: gewoon als een dom spelletje. Maar tot op heden lukt me dat nog niet echt. 
Enfin, be that as it may. 

Recent bracht ik in Overschie een bezoek aan ons voormalig Rokado-lid (en eenmalig Kasparov-bedwinger) Murphy die ruim anderhalf jaar geleden ernstig lichamelijk malheur opliep.

Spijtig genoeg lijkt het wel alsof het altijd de zachtaardige, sympathieke gasten zijn bij  wie het noodlot op deze manier toeslaat. 

Begin januari 2017, drie weken voordat Theo overleed,  werd Murphy op zijn werk bij de RET getroffen door een hersenbloeding. Gelukkig kon er toen doeltreffend gehandeld worden en werd hij spoorslags naar het ziekenhuis overgebracht. Daar kwam er helaas nog een hersenbloeding overheen, gevolgd door twee herseninfarcten.  Zijn gezondheidssituatie werd toen dermate kritiek (“de artsen zeiden achteraf dat ze me 7% kans gaven om zoiets te overleven”) dat zijn familie bij elkaar geroepen werd om afscheid van Murphy te nemen. Wonderlijk genoeg bleef Murphy aan het leven haken, besloot gewoon door te gaan met ademhalen en luidde zo het begin van zijn herstel in.  

De voorzitter van SG Overschie, Ronald Verbeek, mailde ons vorig jaar al attent, nadat zijn situatie stabiel geworden was, dat de periode van revalidatie was gestart.

Eerst twee maanden in het Erasmus MC in Rotterdam waar hij ook geopereerd werd. Daarna eveneens twee maanden in Wijk aan Zee (het thuis van vroeger het Hoogovens-, Corus- en nu het TataSteel-toernooi) omdat er in de omgeving van Rotterdam geen plaats beschikbaar was. De revalidatie werd tot oktober 2017 voortgezet in het  Rijndam Centrum in Rotterdam.

Daarna is Murphy weer thuis gekomen en doet daar nu zijn oefeningen. Zo heeft hij  sinds kort een loopband in de woonkamer.  Twee keer per week gaat hij naar een gezondheidscentrum in de buurt om verder aan zijn herstel te werken. En als hij naar buiten gaat doet hij dat met de rollator of met zijn recente aanwinst de scootmobiel.

Wanneer je nagaat van hoever hij moest komen, is het wonderbaarlijk hoe goed Murphy hersteld is. Met zijn denkvermogen en geheugen is in elk geval niets aan de hand. Die zijn gewoon 100% zoals vroeger. Dat bleek wel uit de paar schaakpotjes die we speelden. Hij haalde daarin gewoon zijn oude niveau.  

Het probleem zit hem meer in het fysieke gedeelte en dan met name in het lopen. Omdat zijn coördinatie en evenwichtsgevoel een flinke tik hebben gekregen, is zijn manier van lopen minder gestroomlijnd. Hij loopt een beetje als Malle Pietje zoals hij het zelf met ironie zegt. Maar er is nog ruimte voor verbetering, hoewel het herstel nu wel met steeds kleinere stapjes de goede kant op zal gaan.

Murphy thuis in Overschie

Angst voor herhaling van wat hem overkomen is heeft hij totaal niet meer. De hersenbloedingen waren het gevolg van aangeboren, kwetsbare aderen. Die zijn later alle gescand en waar nodig “versterkt” (ik zeg het maar in lekentaal, voor zover ik het begrijp). Dus het risico op een herhaalde hersenbloeding is afgedekt en daarmee ook de bezorgdheid dat het nog een keer zal gebeuren.  

Hoewel Murphy in de afgelopen anderhalf jaar flink is opgeknapt zit hervatting van betaald werk er waarschijnlijk niet meer in. Maar energie (en tijd) heeft hij nog genoeg. Wanneer hij nog wat verder hersteld is zou hij zich wellicht kunnen wijden aan wat vrijwilligerswerk of iets dergelijks.

In het voorjaar en zomer verdeelt hij zijn tijd tussen Overschie en Hoek van Holland, waar hij een prachtig huisje heeft dat hij (allround doe-het-zelver en klusser als hij was) destijds zelf grotendeels verbouwd heeft. Het is nu een plek om rust te vinden. Ook zijn vrouw Brenda zoekt daar regelmatig de ontspanning na een hectische periode waarin ze continu zaken moest regelen voor Murphy en hem in vrijwel alles heeft bijgestaan.

Tussen één van de partijtjes in die we afgelopen zaterdag (1 september j.l.) speelden kwam het gesprek onwillekeurig toch op de meest opmerkelijke gebeurtenis uit de schaakcarrière van Murphy: de winst op Kasparov tijdens een simultaanseance in Rotterdam (in het World Trade Center, dacht ik) in 1987. Het recht om aan de simultaan mee te kunnen doen had hij verkregen nadat hij hoog geëindigd was in één van de zeer sterk bezette selectiewedstrijden. In 1987 bevond Kasparov zich in de kracht van zijn leven als schaker. En het lukte Murphy om de beste schaker aller tijden te verslaan! De partij was in het verre eindspel beland toen Kasparov de beslissende fout maakte.  Helaas is de notatie van de partij er destijds bij ingeschoten.

Garry Kimovich haalde bakzeil tegen Murphy

Er verschenen daarna in zowel regionale als landelijke kranten tal van artikelen met ook interviews met Murphy over de miraculeuze winst. Zijn zege op Kasparov had indruk gemaakt, zoveel was duidelijk. Zijn plakboek over die tijd puilt ervan uit. En dan te bedenken dat Murphy het schaken pas een jaar daarvoor had opgepakt. Hij had de beginselen weliswaar op zijn twaalfde geleerd, maar er pas serieus werk van gemaakt toen hij 26 was en zich tijdens een zomervakantie op een camping in Frankrijk stierlijk verveelde.

Murphy was groot nieuws na zijn winst op Kasparov

Tegenwoordig is Murphy lid van SG Overschie en speelt daar nog regelmatig zijn partijen. Bij voorkeur op de zaterdagmiddag tijdens de bondswedstrijden. Het ’s-avonds spelen van partijen valt hem toch te zwaar.

Murphy apprecieerde de aandacht. En zijn deur staat altijd open voor mensen die een keertje bij hem langs willen komen om een potje te schaken. Wilde zelfs alweer een toernooitje houden, zoals hij dat nu ruim elf jaar geleden ook al deed in zijn vorige huis in Overschie met deelname toen van Theo, Marco, Frank, Leo (2x), ik en nog zo wat figuren. Dat is misschien iets voor een volgend jaar.

Groeten van Murphy aan alle Rokadi!

Rick

Ratinglijst augustus 2018

In de afgelopen drie maanden o.a. een spectaculaire stijging van Sander. Met prima gespeelde toernooien in Utrecht en Maastricht pakte hij flinke ratingwinst. Leo daarentegen strooit met zijn forse ratingverlies alvast wat zand in de ogen van zijn komende KNSB-tegenstanders. Een originele strategie.

Enfin

Blood runs through your veins

that's where our similarity ends 

Editors - Blood

Beste lezer!

Sinds, grofweg, de tweede helft van de jaren tachtig van de vorige eeuw was ik lid van schaakvereniging Rokado uit Nieuw-Beijerland.

Aan die periode komt jammer genoeg een einde nu ik mijn lidmaatschap heb opgezegd.   

Het betekent dat dit weblog stopt. Helaas, maar het is niet anders. Dus op deze plaats ook geen snoeverig gebral of sentimenteel gezever meer.

Tegelijkertijd zullen er ook dingen zijn die ik zal missen:  de spitsvondige taalgrapjes van Wilbert, het erin houden van de teamspirit door Marco, de onverstoorbaarheid en de zeldzaam flauwe moppen van Han, de rust en zijn onverwachte oog voor het absurde van Frank, de oprechte belangstelling en de scherpe analytische blik van Rex,  de schitterend gevoerde, en vaak beslissende, partijen van Matthias, de exotische reisverhalen van globetrotter Sander, het ongegeneerde opportunisme van Don Leo, het enthousiasme en de gulheid van Jos, de degelijkheid en de gortdroge opmerkingen van Ben.  Om zo maar wat te noemen. 

Uiteraard wens ik Rokado en de Rokadi een succesvol vervolg toe, met veel promoties, kampioenschappen  en dat soort dingen nog meer.

May nothing but happiness come through your door

Groet, Rick